توطئه، توهم توطئه، ایرانیزاسیون و سوء استفاده گران

دسته: CSS

8 ژانویه 2014

دکمه روشن/خاموش

در دولت جدید با توجه به فعالیت‌های جدی دولت مردان (خصوصا رئیس جمهور و وزیر امور خارجه) در فضای مجازی۱  توجه همگان به این فضاها جلب شد! مقالات بسیاری نوشته و صحبت‌های زیاد از صاحب نظران مبنی بر باز یا بسته بودن شبکه‌های اجتماعی خارجی من‌جمله facebook صورت گرفت. چند وقت پیش wechat هم که حسابی بازار داغی در ایران پیدا کرده بود فیلتر شد.

۱) آیا شبکه‌های اجتماعی مجازی مضرند؟

این سوال یک سوال سرراست هست و یک جواب سرراست می‌خواهد اما خوب همه بهش نسبی جواب می‌دهند! و مثل چاقو رو میزنند. پس ابتدا همه مضایا و معایب این سرویس‌ها را بشماریم

۱-۱) معایب

۱-۱-۱) مهمترین عیب! شکستن حریم خصوص:

این موضوع دو جنبه دارد:

۱-۱-۱-۱) حریم شخصی: قرار گرفتن اطلاعات شخصی شما در اختیار بییندگان نامشخص شامل
  • اطلاعات دقیق:‌ چون خاطرات، عکس و فیلم ها توسط خود فرد استفاده کننده یا دوستان او برای سایرین به اشتراک گذاشته شود حال آنکه شاید همه یا بخشی از این اشتراک گذاری مورد علاقه شما نباشد. در شبکه‌های اجتماعی مجازی موبایلی همچون  wechat،‌ viber، tango، koko، pheed و حتی دیالوگ (dialog)! کلیه اطلاعات حساس شما همچون شماره تماس خودتان و تمام دفترچه تلفن شما به همراه موقعیت لحظه‌ایتان برای این شبکه ها ارسال می‌شود.
  • علائق شما: همان دکمه ساده و دوست داشتنی لایک می‌تواند در طول زمانی روحیات شما را برای یک ماشین یادگیرنده به دقت قابل ارزیابی کند (این قاعده در مورد موتورهای جستجویی مثل گوگل هم صادق است)
  • دوستان شما: هر کس با عضویت در شبکه های اجتماعی کم کم لیست دوستان واقعی و مجازی شما تکمیل می‌شود و ۱۰۰ البته مرز ارتباطات شما برای مشاهده کنندگان مشخصتر
۲-۱-۱-۱) حریم عمومی

فرض کنید یک جامعه عضو یک شبکه اجتماعی مشخص باشد. شاید برای یک شرکت نرم افزاری مهم نباشد که شما از فلان سریال تلویزیونی خوشتان میاید یا چقدر نسبت به تیم فوتبال کشورتان تعصب دارید اما این داده‌ها به صورت جمعی امکان استنتاج و آمارهای وسیع می‌شود از نمونه‌های ساده این استنتاجات در سطح وسیع می‌توان موارد زیر را نام برد:

  • بازاریابی، بازرگانی (بررسی علائق شهرواندان به محصولات) (ادعای بیشتر شبکه‌های اجتماعی مجازی مبنی بر رایگان بودن خدماتشان مبنی بر این موضوع است)
  • دینی ،‌مذهبی (استحکام اعتقادات مذهبی و درجه پایبندی شهروندان)
  • اجتماعی، سیاسی (دیدگاه‌های اجتماعی، سیاسی شهرواندان و گرایشات آنها در طول زمان و حدود اعتماد آنها و نظام، سیستم موجود و دایر در کشورشان)
  • ارزشی، نظامی، امنیتی (توجهات و نگاه شهروندان به ارزش‌های ملی – به عنوان مثال در صورت شروع جنگ شهروندان تا چه سر حدی به دفاع خواهند پرداخت)

و این اطلاعات در سطوح بلند پایه کشورها موجب تصمیمات کلی کشورها (خصوصا ابرقدرت‌ها) می گردد

۲-۱-۱) اساسا مفید نبودن!

برخی منتقدان نظر بر این دارند که این گونه ابزارها تنها سرگرمی‌های مدرن هستند و نمی‌توان از آنها استفاده مفیدی برد.

انیشتین جمله جالبی در این مورد دارد که می گوید: «من از روزی می ترسم که تکنولوژی از تعامل انسانی پیشی بگیرد. چنین روزی، جهان نسلی از احمق ها خواهد داشت.» (این جمله را می توان از ارتباطات بی اصل و محتوایی که در اکثر پیام‌های رد و بدل شده در شبکه‌ها دریافت!)

اما این قاعده گاهی ترس از تکنولوژی است همان حرف هایی که بیش از ۱۵۰ سال پیش در مورد تلفن گفته می‌شد و بعد در مورد رادیو (که روح شما را می‌مکد) در مورد تلویزیون، تلفن‌ همراه و اینترنت تکرار شد؛ اگر بخواهیم مثال بزنیم زمانی در حدود ۴۵۰ سال پیش با ماشین‌های بخار مقابله می‌شد! اولین لوکوموتیوها و هواپیماها همین صحبت‌ها را با خود داشت.

اما هیچوقت نباید فراموش کرد بدون بعضی از این تکنولوژی‌هادر این عصر (مثل برق) به سختی می‌توان زندگی کرد! و جالب آنکه هر کدام با خود فرهنگ، تفکر و حتی شغل (بعضا در مقیاس عظیم) ایجاد کرده‌اند. به قاعده همیشه در ایران عزیز اول یک موضوع اپیدمی می شود و بعد با آن مقابله شده و وقتی مقابله با شکست مواجه شد به فکر فرهنگ سازی میافتیم. (متاسفانه هنوز در مهندسی فرهنگی بسیار ضعیفیم)

۳-۱-۱) تهاجم فرهنگی/کم شدن روابط/ اتلاف وقت

“تهاجم فرهنگی/کم شدن روابط/ اتلاف وقت” همه این عناوین به نوعی مصائب فرهنگی است. شاید با افزایش آگاهی کاربران نسبت به ابزاری که در دست دارد تصمیات بهتری را در خصوص نحوه استفاده اتخاذ کنند. آگاهی از فرد تا خانواده و از خانواده کل جامعه می‌تواند موجب انتخاب‌های درست و موفق شود.

۲) آیا شبکه‌های اجتماعی مجازی مفیدند؟

از دورباز انسان به دنبال تسهیل و تسریع مسیرهای ارتباطی خود بوده؛ از آن زمان که تلاش برای ایجاد راه و سپس بهبود کیفیت راه شد تا زمان نوشتن و خط و زبان،اختراع چرخ، افزایش وسایل نقلیه، اختراع کاغذ و نامه و ایجاد اولین خطوط ارتباطی، همه تلاش‌ها برای تسریع در ارتباطات و افزایش کیفیت آن بوده (همچون چاپارها که نامه رسانان سریع ایران باستان بودند). برخی می گویند که نیازی به ارتباطاتی اینقدر سریع نیست ۲ و حتی نیازی به آن دیده نمی‌شود. زمانی که تلگراف وجود داشت می گفتند نیازی به تلفن نیست و وقتی تلفن به وجود آمد نیازی به تلفن همراه نبود! مدتی در کشور ما با اینترنت مقابله می‌شد تا زمانی که در سطح ۲ دانشگاه دسترسی ایجاد شد؛ بقیه دانشگاه‌ها هم (به‌طبع جهت ارتقاع جایگاه علمی!)‌ طلب کردند؛  بعد از عمومی شدن تا مدت‌ها به عنوان کالای لوکس محسوب می‌شد. (دور از منطق هم نبود کسی نبود بداند از اینترنت چه می خواهد! ضمنا دانش عمومی در این حوزه بسیار کم بود)

شاید هنوز هم به دید ما چیزی مثل گوگل گلس چیزی فانتزی باشد اما تلاش برای تسریع و تسهیل ارتباط انسان‌ها ادامه خواهد داشت تا زمانی که تمامی انسان ها کاملا به هم متصل شوند.

شبکه‌های اجتماعی مجازی نسل جدید ارتباطاتند که خودشان هنوز اول راه‌اند، بطوریکه هر بار با یک محصول (بعضا با یک قابلیت) جدید همه را شگفت زده می‌کنند.

سرعت پیشرفته‌های ارتباطی در دنیا خیلی سریع شده اما کشور ما به دلیل بستر ضعیف سخت‌افزاری و نرم افزار و در نهایت خدمات دهی محدود، ضعیف، بی‌کیفیت۳ و گران قیمت۴ فرسنگ‌ها با کشورهای درحال توسعه فاصله دارد. بطوری که از انتهای جدول همواره جزء ۵ کشور برتر است! اما مطلب بسیار جالبتر اینجاست که ایران در سال ۲۰۱۲ بالاترین رشد خرید دستگاه‌های هوشمندی چون موبایل‌های پیشرفته، تبلت و فبلت را داشته است (این در حالیست که بستر استفاده از این گونه وسائل بسیار ضعیف است).

فاجعه آنجاست که اگر تصمیم به برداشته شدن محدودیت‌های موجود داخلی گرفته شود کشور به هیچ‌عنوان بستر کافی برای ارائه خدمات سریعتر و حجیمتر ندارد!

 

۳) اما ما تا کنون ما چه کردیم

در زمینه شبکه های اجتماعی شناخته شده ترین شبکه ما کلوب است که از اشکالات مهم کلوب این است صاحب سبک نیست و صرفا تلفیقی از چند امکان در مدل‌های خارجی خود است

از دلایل موفقیت این شبکه همزمانی فعالیت‌ش با بسته شدن شبکه اجتماعی مشهور آن دوران (سال ۱۳۸۳) یعنی orkut  می‌باشد.

اساسا هیچ کدام از سایت های ایرانی علاقه ای به حضور در بازار بین الملل ندارند و این ناشی از نبود بستر کافی، تحریم های کارت‌های اعتباری و … است. این در حالی است که با ارزش ترین صنعت هندوستان نرم افزار است!

شبکه‌های اجتماعی موبایل

وحشت در دستان شما! دیگر حریمی وجود ندارد! دشمنان مخابرات! 🙂  ایرانیش(بخوانید چینیش) اومد دیالوگ :))  (دوستان را از خواب زمستانی بیدار کنید) (چینی ها در ایران جولان می دهند)

کلی چیز ملی! مثل سیستم‌عامل ملی!‌ سیستم‌عامل امن با ویژگی‌های نظامی!  و آخرین دسته گل مرورگر ملی که به گفته سازندگان تا الان ۵۰۰ تومن (میلیون تومن)! هزینه برداشته و ۱ تومن(میلیارد) دیگه هم هزینه دارد! خاطرم هست سال ۸۳ یک شرکت ۷۰ تا ۸۰ میلیون پول گرفته بود که فایرفاکس رو فارسی کنه الان هم با احتساب تورم یک شرکت دیگه ۱.۵ تومن (میلیارد تومان) پول می گیرد تا فایرفاکس فارسی را  تغییر چهره (deface) دهد و به خورد خودمان بدهد! باور نکردنیست که انجمن‌های شبه دولتی باقی مانده از دولت قبل هم تمام قد مشغول دفاع از ایشان هستند. به قاعده یا برایشان نفعی دارد یا از سر ناآگاهی سنگ دیگری به سینه می زنند.

همان کشوری که به استکبار جهانی می‌خوانیمش و فعلا ابرقدرت جهان است اکثر (تقریبا تمام) محصولات تکنولوژیکش را در چین تولید می کند و صرفا تکنولوژی را ایجاد می کند.

 

چرا حتی اگر شبکه اجتماعی به کاملی فیس‌بوک در ایران وجود داشته باشد کاربران حاضر به استفاده از آن نیستند؟

چرا در ایران به جز چند محصول حوزه مذهبی محصولات شناخته شده در سطح بین‌الملل نداریم؟

چرا زمانی که حتی چیزی به اسم اینترنت وجود دارد و همه می دانیم باعث از بین رفتن مرزها شده همچنان نمی توانیم از این عرصه ارزش ایجاد کنیم؟

چرا شرکت‌های حوزه‌ی IT ایرانی با بیشترین گردش مالی! مشغول فروختن نرم افزار‌های قفل شکسته و یا رایگان هستند!

چرا هنوز بعد از انجام پروژه‌های عریض و طویل نرم‌افزاری همچنان مدیران دولتی! یک سی دی در دست می گیرند و می گویند باور نمی کنم ۵۰۰میلیون برای این پول پرداختم!

 

پانوشت‌ها:

۱. رئیس جمهور در twitter  و facebook همینطور وزیر امور خارجه در twitter  و facebook

۲. برخی می گویند که نیازی به ارتباطاتی اینقدر سریع نیست

۳. وزیر ارتباطات: اینترنت 1 به 25 است!

۴. قیمت اینترنت پرسرعت ایران 16 هزار برابر اینترنت پرسرعت مالزی است

ارسال نظر

درباره‌ی این وبلاگ

در این بلاگ نگاه من را درباره دنیای فناوری و برنامه نویسی خواهید دید. امیدوارم مطالب آن راهگشا باشد.

تصاویر